Stef Kamil Carlens

De vijftig nadert voor Stef Kamil Carlens, maar het vuur brandt feller dan ooit. Muzikant en beeldend kunstenaar, vader en echtgenoot, fietser en tuinier: Carlens is het allemaal en nog veel meer. Op zijn tweede soloplaat Making sense of pakt hij het verleden beet om de toekomst vorm te geven. ‘Ik weet nu heel goed waar ik naartoe wil, en dat is een bevrijdend gevoel’

Stef Kamil Carlens is dit keer niet met de fiets naar onze afspraak gekomen. Te druk. Veel promo en praten over zijn nieuwe plaat. Terwijl zijn charisma de ruimte vult, oogt hij rustig, maar zijn klakkende hakken en gefocuste blik doen vermoeden dat het broeit vanbinnen.

Na twee jaar schaven kan je je nieuwe plaat eindelijk live voorstellen aan het publiek. Is optreden voor jou het allerhoogste of hou je meer van de weg ernaartoe, het creëren zelf?

SKC: ‘Ik vind het allebei fijn. Optreden is uitvoeren wat al gecreëerd is. Dat vraagt relatief weinig intellectuele inspanning. Het wordt bijna iets fysieks, iets wat je doet zonder al te veel na te denken. Maar ik hou ook van de concentratie die hoort bij een werkproces dat maanden duurt. Hoe ouder ik word, hoe dieper ik daarin duik. Dat is een kwestie van stamina, van uithoudingsvermogen. Aan mijn nieuwe plaat heb ik maandenlang gewerkt, zeven dagen op zeven, van ’s morgens tot ’s avonds. Ik kan dat niet loslaten, tot het klaar is. Dat is een obsessie.’

Loop je al die tijd humeurig rond thuis?

SKC: ‘Niet echt. Ik blijf ook gewoon elke dag mijn huishoudelijke taken doen. Ik begin ’s morgens meestal heel vroeg te werken, tussen vijf en zeven. Dat zijn de beste momenten, dan is het heel rustig en heb ik veel energie. Rond negen uur eet ik iets. Intussen zorgen mijn vrouw of ik dat onze zoon (de 17-jarige Uriel-Bee, nvdr) op tijd de deur uit is. Daarna werk ik weer verder. Voor een buitenstaander klinkt mijn dag misschien saai, maar het werk dat ik doe is extreem boeiend. Je moet er wel van houden want het is elke keer een zoektocht naar klank, naar inhoud, naar vorm. Ik ben muzikant en beeldend kunstenaar dus ik ben altijd bezig, het ene moment in mijn studio, het andere in mijn atelier.’

Om te creëren heb je niet alleen concentratie maar ook inspiratie nodig. Wanneer borrelt die vooral op bij jou?

SKC: ‘Meestal als de dag onderbroken wordt en ik hier en daar een uurtje vrij heb. Als ik dan even aan de piano ga zitten of een gitaar vastpak, komt er vaak iets binnen. Een zin, een gedachte. Daar probeer ik iets uit te filteren dat artistiek interessant is, maar dat ook iets zegt over wie wij zijn als mens. Kunst moet altijd geconnecteerd zijn met het leven. Het moet iets vertellen, vormgeven aan een gedachte of een visie. Dat kan iets heel banaals zijn. In het kleinmenselijke zit alles vervat. Kunst heeft soms iets artificieels en daar probeer ik zo veel mogelijk van weg te blijven. Creëren op zich is niet zo bijzonder, het is pas bijzonder als de creatie bezwangerd wordt door een gedachte, iets dat een link heeft met de wereld. Kunstenaars vergeten wel eens dat er meer is dan de kunstwereld. Wat echt telt, is de wereld zelf. Die ramen moeten altijd openstaan.’

Lees verder in PSYCHOLOGIES, nu in de winkel …